Lelijke eendjes: voor een beter zelfbeeld?!

Ik denk dat ik het totaal verkeerd heb aangepakt in mijn leven door mezelf gewoon te accepteren zoals ik ben. Ik had mijn benen moeten verlengen, mijn armen moeten verlengen, de vorm van mijn neus moeten aanpassen en als ik dan toch bezig ben, pak ik ook mijn bloemkooloren even aan.

Dat is waar lelijke eendjes voor staat. Niks oké zijn met jezelf, je apartheden accepteren, het pesten verwerken en weten dat dit aan de ander ligt: nee, het pesten heeft aan je scheve neus, je rare borsten of je uitvallende haar gelegen.

Het lijkt zo onschuldig en goed wat hier op de Nederlandse tv gebeurt. Ze ‘helpen’ onzekere mensen om van hun imperfecties af te komen en preken dat zo ook hun onzekerheden zullen verdwijnen.

Is dit de wereld waar we in willen leven? Imperfecties wegsnijden, rechtzetten, in plaats van ervan te houden en te accepteren dat dit bij jou hoort? Hoe ver gaan we? Wat is de grens van onschuldig wat botox en een lichaam totaal verbouwen tot het ideaalbeeld?

Ik, als klein mens met stijve gewrichten, heb me over het algemeen altijd tevreden gevoeld met hoe ik eruitzie. Begrijp me niet verkeerd, ik was onwijs onzeker als puber. Niemand wil 1 meter lang zijn en waggelen als een pinguïn over het strand van Ibiza terwijl iedereen je nakijkt. Dat is niet iets wat je leuk vindt of waar je op kickt. Maar had ik dan maar aan me moeten sleutelen? Had ik maar zoals alle anderen moeten zijn zodat ik misschien niet meer nagewezen zou worden?

Ik vind van niet. Ik ben blij dat ik klein ben, ik ben blij dat ik waggel, ik ben blij dat ik eruitzie zoals ik eruitzie. Het maakt mij uniek, ik val op, en word niet snel vergeten. Het is een mindset, een mindset die te leren valt. En dat doe je niet door op tv reclame te maken voor het laten verdwijnen van imperfecties.

Laten we eerlijk zijn, de naam alleen al: lelijke eendjes?! Want u bent lelijk als u geen of te grote borsten heeft mevrouw: dus hup onder het mes. Wie heeft deze lat bepaald? Oké, naast de presentatrice, is het gros van de mensheid een lelijk eendje. Iedereen die naast deze vrouw voor de spiegel staat is ervan overtuigd dat er iets faliekant mis is gegaan in het ‘bloei’ proces.

Ik denk dat het mijn punt nog sterker maakt dat deze vrouw, Lieke van Lexmond, ook aan zichzelf heeft laten sleutelen, terwijl zij toch al in de buurt kwam van perfectie. Ook vóór die operaties. Misschien wel juist toen.

Tevredenheid gaat dus niet over het uiterlijk, het gaat over een innerlijke rust en acceptatie van jezelf ondanks je imperfecties. Er zullen altijd dingen zijn waar iemand onzeker over is, dit maakt ons als mens kwetsbaar en toegankelijk.

Maar laten we niet doen alsof dat niet hoort en dat we hier zo snel mogelijk vanaf moeten. Laten we het elkaar wat makkelijker maken en accepteren dat iedereen anders is en dus uniek. En dat niemand naakt voor de spiegel staat en tegen zichzelf zegt: Pure perfectie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *